Ik zit in een appgroep met een Iraniër. Sinds veertien dagen is dat land, al jaren de grootste vijand van Israël, zeer onrustig. Hij houdt ons op de hoogte, hoewel het steeds lastiger wordt. De mullahs in Iran controleren niet alleen de media, ze hebben ook het internet sinds vier dagen geblokkeerd.

De al jaren onderdrukte bevolking staat op. In grote getalen trekken ze naar de pleinen en laten horen dat ze het zat zijn. Ze willen de verdreven prins terug. Ze willen vrijheid om te leven zonder het juk van de islamitische wetgeving. Inmiddels zijn duizenden neergeschoten door de kogels van de Republikeinse Garde, dezelfde garde die alle aanvallen op Israël aanstuurde via zijn bondgenoten Hamas en Hezbollah en via het bewind in Jemen.

De situatie is zeer spannend. Komt er een nieuwe wind en zullen de stukken op het schaakbord van het Midden-Oosten opnieuw geplaatst worden?

Oorverdovende stilte
En ik verbaas me weer over de media en de politiek, over de vele vooraanstaande personen in cultuur en sport. Dit keer vanwege de oorverdovende stilte. Na een aantal dagen van protesten kwam het journaal aarzelend met berichtgeving en werd verondersteld dat het ging om economische onrust.

Politici reageerden uiterst voorzichtig en van een aantal partijen kwam er pas een reactie nadat het reces afgelopen was. Niets over de doodscultuur die er al jaren heerst, nauwelijks iets over het gebrek aan vrijheid voor het Iraanse volk. De vele christenen in Iran kunnen eigenlijk alleen in stilte hun geloof belijden en ook de Joodse gemeenschap houdt zich gedeisd.

Twee jaar ophef over Israël
Die stilte in de media is zout in de wond na de enorme ophef die er twee jaar lang is geweest over de verdediging van Israël na de walgelijke aanval van Hamas op 7 oktober 2023. Israël streed in een oorlog tegen terroristen en werd weggezet als bloeddorstig monster.

De VN sprak zich uit, regeringsleiders wisten het beter en zelfs het Nederlandse kabinet viel nogmaals, omdat er volgens velen te weinig werd gedaan om Israël te veroordelen. In grote rodelijn-demonstraties verhief de massa zich. Opvallend genoeg was bij anti-Israëldemonstraties geregeld de vlag van het regime in Iran te zien.

No Jews, no news
Toen Israël te maken kreeg met een genocidale jihad, die zijn hoogtepunt kende in de gruweldaden van 7 oktober, stroomde de westerse wereld de straat op om tegen Israël te protesteren. Niet tegen Hamas. Niet tegen de ideologie die verkrachting verheerlijkt, kinderen ontvoert en openlijk streeft naar de vernietiging van de Joden.

Vandaag zien we dit op een extreme manier terug. Als er geen Joden in het spel zijn, zwijgt de wereld. No Jews, no news.

Selectieve verontwaardiging
De media en activisten die het afslachten van christenen in Nigeria negeren, en nu ook de Iraniërs die worden gemarteld door hun eigen regime, vinden plotseling grenzeloze energie wanneer de Joodse staat actie onderneemt om zijn burgers te beschermen.

In New York, Londen en Amsterdam worden mensen gevoed met regelrechte leugens over Israël en worden acties gefaciliteerd om die publiekelijk te roepen.

Laten we stoppen met het volgen van de koppen van het nieuws. Laten we stoppen met het beoordelen van situaties aan de hand van de media. Laten we stoppen ons druk te maken over zaken waarvan media zeggen dat ze belangrijk of waar zijn. Laten we ons richten op de realiteit.

Israël als morele frontlinie
Israël is de Joodse staat, weliswaar seculier, maar gebaseerd op het jodendom. Het is een land waar een hoog moreel besef heerst, waar veel goed wordt gedaan en waar velen oprecht leven met de God van hun vaderen.

In Israël is het stil op Jom Kippoer. Daar is de rust van de sabbat en daar wordt zegen gezocht voor elke bevolkingsgroep. Het is de Joodse staat die in de frontlinie vecht tegen extremisten die vrouwen tot slaaf maken, dissidenten vermoorden en de dood aanbidden. Daarom is Israël een ergernis en daarom wordt het gedemoniseerd.

De waarheid over Iran wordt begraven, terwijl leugens over Joden worden uitvergroot.

De kern van het kwaad
Het grote kwaad waarmee de wereld vandaag wordt geconfronteerd, is de genocidale jihad. Dat is een ideologie die zich openlijk inzet voor de verovering en vernietiging van de wereld in naam van Allah. Israël staat in de frontlinie van deze oorlog en confronteert deze jihad.

We moeten trots achter de Joodse staat Israël blijven staan. We zoeken betrouwbare informatie in de wirwar van verwarring. Vandaag staan we ook aan de kant van het Iraanse volk, dat moedig vrijheid eist van zijn onderdrukkers, vrijheid ook voor de vele christenen onder hen.

En laten we bovenal bidden om de vervulling van Gods beloften zoals we die kennen uit de profeten. Laten we de Bijbel bestuderen en ons laten verlichten in deze duistere wereld door Zijn heldere kompas.

Want één ding weten we zeker: Jeruzalem zal de stad van de vrede zijn, als de Messias zich openbaart.