Ik kwam de woonkamer binnenlopen om het avondeten op tafel te zetten, toen ik een vreemd object midden op de tafel bespeurde. Eerst had ik geen idee wat dit metalen voorwerp deed op de plek waar mijn pan had moeten staan. Toen ik er nog een keer naar keek, zag ik het. Het leek op een granaat die nog niet was geëxplodeerd.

Iemand was mij een verklaring schuldig. Zo’n ding hoort niet in huis, laat staan in het hart van ons teamleven: de eettafel! Niemand wil zelfs tijdens de maaltijd eraan herinnerd worden dat we in een oorlog leven en werken. We hadden al genoeg luchtalarmen gehad gedurende het diner.

Toch besloot ik het voorwerp te inspecteren. Het was gedecoreerd met kant, opgerolde stof die op een roos leek en sierlijke takjes met groene bladeren. Bovendien stond er een kaars in het midden.

Een voor een kwamen mijn collega’s aan tafel zitten. We baden voor het eten en we hielpen elkaar met opscheppen.

“Wat vinden jullie van het kunstwerk?” zei mijn Duitse collega.
"Oh, is dat wat het is?”
“Een van de mensen die we hebben kunnen helpen, heeft dat gemaakt van wat ze in haar dorp had gevonden na een aanval. Ze wilde het graag aan Medair geven als bedankje.”

Een vreemd cadeau. Wie maakt er kunst van een dodelijk object?

Het was pas later toen ik de diepere betekenis ervan begon te begrijpen. Deze vrouw had een object, dat bedoeld was voor destructie, gegeven ter opbouw. Van de duisternis van oorlog tot een kaarsje in de nacht. Vreugdeolie in plaats van rouw.

Dat deed me denken aan hoe God werkt. Hij verlost de gebroken dingen in onze levens en maakt ze tot iets nieuws en moois, ter opbouw van Zijn Koninkrijk. Wij kunnen de gebroken dingen niet waarderen, maar God ziet wat Hij ermee kan maken.