Sandhya's jeugd was getekend door een diepgeworteld gevoel van leegte. Haar ouders konden door eigen trauma's niet voor hun kinderen zorgen. "Mijn vader was verslaafd, mijn moeder psychisch labiel. Er was geen structuur, geen warmte. Vaak hadden we geen eten of schone kleren. Ik herinner me nog dat we met beschimmeld brood naar school gingen." Sandhya benadrukt dat de band met haar ouders inmiddels wel goed is: “Ik zie dat ze hun best doen en de beste versie van zichzelf proberen te zijn.”

Vragen naar God
Op haar zesde bad ze voor het eerst bewust. "Ik hoorde van vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt over God. Iedereen geloofde in iets anders. Ik vroeg me af: wie is dan de echte God? Op een avond bad ik: 'Lieve God, wie U ook bent, wilt U ons helpen?'" Die hulp kwam jaren later, toen zij en haar broertje in een christelijk pleeggezin werden geplaatst. "Er was ineens structuur, eten, licht, warmte. Maar ik vond het ook beklemmend. Ik was boos op God. Waarom moest ik dit allemaal meemaken?"

Een keerpunt: geboren als moeder
Als jongvolwassene belandde Sandhya in een depressie, worstelde ze met een alcoholverslaving en wist ze niet meer hoe ze verder moest. "Ik werkte als schoonheidsspecialiste, maar voelde me leeg. Ik had geen doel. En toen werd ik zwanger."

Ze woonde anti-kraak en had niemand om zich heen. Via een hulporganisatie kwam Sandhya terecht bij het Babyhuis in Leiden. "Ik werd opgehaald door een begeleider. Ze wees: daar is het Babyhuis. En daar, ernaast, stond een kerkje.”

In het Babyhuis vond Sandhya rust, bevestiging en geloof. "Sinds het moment dat ik voor het eerst weer bad als volwassene, heb ik ervaren dat God bij elke stap was. Hij leidde mij, gaf me kracht, bracht de juiste mensen op mijn pad." Ook de therapie in het Babyhuis hielp haar om te ontdekken wie ze werkelijk was.

Het geloof gaf haar de moed om haar dochter zelf op te voeden. "Ik wilde haar afstaan, omdat ik dacht dat ze beter verdiende. Maar tijdens de bevalling, toen ik haar voor het eerst vasthield en ze 'lachte' naar me, wist ik: dit is mijn kind. God heeft haar aan mij gegeven."
Dat moment betekende een keerpunt. "Ik voelde me krachtig, alsof ik zelf ook opnieuw geboren werd. Als moeder, maar ook als mens. En ik wist: God gaat ons dragen."

Van ontvangen naar doorgeven
Sindsdien probeert Sandhya in alle stappen op God te vertrouwen. "Ik ben nog onderweg. Maar God heeft mij laten zien dat ik geliefd ben. Doordat Hij van mij houdt, kan ik ook van mezelf houden. En daardoor kan ik er zijn voor mijn dochter én straks ook voor andere gezinnen."

Na haar tijd in het Babyhuis koos Sandhya ervoor om haar eigen ervaringen te gebruiken voor anderen. Ze volgde een werk-leertraject in de kinderopvang en behaalde haar diploma aan het Hoornbeeck College. Sandhya werkte in een christelijke kinderopvang in Scheveningen, toen het verlangen groeide om zich verder te verdiepen. "Ik zag hoe kinderen zich ontwikkelden, en ik wilde hen kunnen begeleiden, niet alleen praktisch, maar ook pedagogisch. Ik wil gezinnen helpen zoals ik zelf geholpen ben. Niet als iemand die alles weet, maar als iemand die weet hoe het voelt. En als iemand die leeft vanuit Gods liefde."

Geloof als basis
Ze zocht naar een geschikte vervolgopleiding en bezocht een open dag bij Driestar hogeschool. "Wat mij het meest aansprak is dat God er echt centraal staat. Je merkt dat in de sfeer, in de vakken, en vooral in hoe je als student mag groeien."

Ze koos heel bewust voor de opleiding Pedagogiek aan Driestar hogeschool. 
De opleiding Pedagogiek aan Driestar hogeschool weet al veertig jaar christenstudenten uit allerlei kerkelijke achtergronden samen te brengen. In een tijd waarin opvoedingsvragen steeds complexer worden, biedt de opleiding niet alleen vakinhoudelijke verdieping, maar ook ruimte voor persoonlijke en geestelijke vorming. Voor studenten als Sandhya is dat precies wat nodig is om straks met overtuiging en liefde in het leven van gezinnen het verschil te maken.

Intenties
In het eerste jaar van deze opleiding ligt de nadruk op professionele identiteit. "Je denkt na over wie je bent als mens, waar je vandaan komt, en hoe je dat meeneemt in de begeleiding van kinderen en ouders. Ook geloof speelt daarin een rol."
Voor Sandhya is dat essentieel. "Ik heb geleerd dat elk kind, elke ouder, handelt vanuit de beste intenties. Ook als dat anders lijkt. Mijn taak is om zonder oordeel contact te maken. Jezus zegt: heb je naaste lief. Dat probeer ik te doen, ook als professional."

Ruimte voor wie je bent
Ze noemt het vak 'professionele identiteit' als voorbeeld. "We stellen leerdoelen op, niet alleen voor vaardigheden, maar ook over hoe we omgaan met onze overtuigingen. Hoe ben ik christen op de werkvloer? Hoe blijf ik trouw aan mijn waarden in een seculiere context?"

De sfeer op de opleiding spreekt haar aan. "Het is kleinschalig, persoonlijk. Je voelt je gezien. En je mag jezelf zijn, ook als je geen reformatorische achtergrond hebt."
Die openheid wil ze ook meegeven aan andere potentiële studenten. "Ik had zelf vooroordelen over Driestar hogeschool, maar ik voel me hier juist welkom. Als je de Heere liefhebt en je wilt leren hoe je als christen verschil kunt maken in het leven van kinderen en gezinnen, dan zou ik zeggen: kom naar Driestar hogeschool."

Toekomst vol hoop
De opleiding Pedagogiek aan Driestar hogeschool bestaat dit jaar veertig jaar. Voor Sandhya kwam de opleiding als een antwoord op haar verlangen om haar geloof en levenservaring te verbinden met professionele hulpverlening: "Ik weet nog niet of dit mijn roeping is, maar ik voel me aangetrokken tot alles wat ik hier leer. Ik wil wat ik hier meekrijg gaan toepassen in gezinnen. En ik geloof dat God daarin mijn Gids zal zijn."