Leerling Willemieke, een vlotte Nederlandse meid van 13, wil ons best vertellen hoe het is om op deze bijzondere school te zitten. Ze is met haar ouders pas anderhalf jaar in Israël, maar is toch al aardig ingeburgerd. “Dat komt omdat de kinderen op deze school heel open zijn naar elkaar. Op mijn school in Dordrecht waren mijn schoolgenoten niet zo direct in het contact. Hier wel, ik werd gelijk in de groep opgenomen.”

Bijbelse voorzegging
Directeur Yoel Russu trakteert ons in zijn kleine kantoortje op allerlei heerlijke Israëlische hapjes en vertelt: “Zoals in de Bijbel al voorzegd is, zien we hier gelovigen van alle vier hoeken van de aarde samenkomen. Sinds de oorlog tussen Rusland en Oekraïne is er een grote groep Joodse christenen uit Rusland én Oekraïne onze kant opgekomen. We ontvangen hun kinderen met open armen.”

Maar ook sinds 7 oktober probeert Yoel de kinderen van geëvacueerde ouders een warm welkom te geven. “Deze kinderen zijn vaak van de ene op de andere dag uit bed gehaald vanuit het oorlogsgebied. De overheid bepaalt dan gewoon ‘we evacueren jullie naar, bijvoorbeeld, Jeruzalem.’ Veel van deze kinderen zijn getraumatiseerd. Hun huizen zijn beschoten door terroristen. Ze komen als schuwe vogeltjes binnen. Het maakt me zo intens gelukkig en dankbaar om hen door de tijd heen weer te horen lachen en te zien spelen. Daarom heet onze school ook Makor HaTikvah: bron van hoop.”

Dagelijks twee uur rijden
Even later raken we aan de rand van het sportveld aan de praat met twee ouders. Ze maken deel uit van de kleine Messiasbelijdende gemeenschap in de regio. Ze zijn zo blij met dit onderwijs voor hun kinderen, dat ze er dagelijks twee uur voor in de auto willen zitten om hun kroost te halen en te brengen. “Dit is de enige school in Israël en zelfs ter wereld, waarin kinderen christelijk onderwijs krijgen in het Hebreeuws, maar ook de Joodse tradities zoals de feesten meekrijgen. Binnen alle onrust in onze maatschappij, de oorlog en de tegenstellingen, vinden we het heel belangrijk dat onze kinderen op deze school leren dat hun fundament in Christus ligt.”

Ook kinderen van Arabische christenen zijn welkom op de school, vinden hun plek en bidden in het Hebreeuws. Zo trekken de verschillende culturele achtergronden met elkaar op, verbonden door hun geloof in Christus. Het is de visie van Yoel om ‘zijn’ kinderen stevig te laten wortelen in het geloof én hen uitstekend op te leiden. Zodat ze als adolescenten en volwassenen klaar zijn om de stevige uitdagingen van de Israëlische maatschappij aan te kunnen.

Yoel: “De jongeren gaan hier natuurlijk verplicht dienen in het leger. Dat is een levensveranderende periode die ontzettend veel van hen vraagt en hen ook vormt. We zijn blij dat we hen op onze school de bagage hebben kunnen meegeven om hier goed mee om te gaan. Maar ook daarna, om als christenen hun plek in de maatschappij in te nemen, misschien wel op leidende posities en daar hun impact te hebben.”

Uitdagingen
Er glijdt een bezorgde trek over Yoels gezicht als hij begint te vertellen over de vele uitdagingen waar zijn school voor staat. “Als school die geen subsidie krijgt, zijn we natuurlijk afhankelijk van giften. Dat is lang niet altijd makkelijk. Maar misschien een nog wel groter gebedspunt is om genoeg goede docenten te vinden. We zijn zo’n speciale school en vragen specifieke vaardigheden van onze onderwijzers. Die zijn er niet zo veel in Israël. Terwijl we juist vanuit heel het land aanvragen krijgen om lokale gemeenschappen te helpen ook zo’n school als de onze te starten. We hebben dus alleen maar meer goede meesters en juffen nodig. Daar vragen we echt gebed voor, ook van jullie uit Nederland.”

Als we afscheid nemen en Yoel het hek voor ons open doet, benadrukt hij: “We willen dat onze kinderen van al deze uitdagingen, maar ook van de oorlog hier, zo weinig mogelijk merken. Zodat zij écht kind kunnen zijn. Kunnen lachen, spelen en leren.”

Gelukkig lijkt dat heel goed te lukken. Tijdens onze rondleiding zien we groepen meiden dansjes instuderen - Willemieke voorop -, jongens voetballen en showt Pahela hoe goed ze de radslag kan. Als we het terrein aflopen en de schallende kinderstemmen in die vredige sfeer achter ons laten, stappen we weer de volwassenwereld in. De wereld van oorlogsdreiging, agressie en meedogenloosheid. We moeten opeens denken aan de woorden van Christus: ‘Wordt als de kinderen’.