Illyong groeide op in de stad Chongjin. Samen met zijn ouders luisterde hij stiekem naar christelijke radio-uitzendingen. “We riskeerden alles, maar we wilden meer horen over Jezus", vertelt hij aan hulporganisatie International Christian Concern (ICC). Uiteindelijk vluchtte de familie naar Zuid-Korea, maar niet iedereen had dat geluk.

Zijn tante en haar gezin werden opgepakt en naar een politiek strafkamp gestuurd, simpelweg omdat haar schoonvader christen was. Wat zich precies in die kampen afspeelt, blijft grotendeels onbekend. Toch zijn de verhalen van overlevenden consistent: brute mishandelingen, dwangarbeid, verkrachting, honger en executies zijn aan de orde van de dag. Kinderen delen het lot van hun ouders.

Een andere overlevende, bekend als mevrouw Kim, deelde een schrijnend getuigenis. In het kamp werd zij verkracht en gemarteld, maar bleef toch getuigen van haar geloof. “Jezus, ik heb zoveel pijn, maar hoe pijnlijk was het voor U? U werd gekruisigd voor mij", bad ze tijdens haar gevangenschap.

Tegen alle verwachtingen in blijven Noord-Koreaanse christenen het geloof verspreiden. “Onze moedige broeders en zusters in Noord-Korea verkondigen het Evangelie. Op dit moment. Ze maken discipelen. Ze aanbidden op bergen, heuvels en ondergronds", zegt Illyong.

Hij roept medegelovigen wereldwijd op om vol te houden in gebed. “Aan de vervolgde gelovigen wil ik zeggen: verlies de hoop niet. Wij strijden voor jullie. Onze God strijdt voor jullie - en Hij heeft al gewonnen.”

De verhalen van Illyong en mevrouw Kim bieden een zeldzaam inkijkje in het verborgen leven van Noord-Koreaanse christenen. Ondanks het risico van arrestatie of erger, blijft het Evangelie zich verspreiden in het donkerste land ter wereld. Of, zoals Illyong zegt: “De kerk in Noord-Korea leeft. En ze groeit.”