"Ik ben nu ruim twaalf jaar predikant. Als dominee maak je hele mooie en vreugdevolle dingen mee, maar ook dingen die je de rest van je leven op je netvlies blijven staan", vertelt Van Zanden. "Ik herinner me een vrouw die ik vier jaar en twee maanden geleden voor het laatst ontmoette. Weet u hoe de situatie er toen uitzag? Toen bevonden we ons midden in de coronacrisis. Deze vrouw kreeg last van haar luchtwegen en moest naar een ziekenhuis in Sneek. Ze lag daar op de begane grond en dat was nog een kleine zegen, want daardoor konden haar kinderen en kleinkinderen in ieder geval - door het dubbele glas - naar haar kijken. 

Deze vrouw lag daar moederziel alleen op een kamertje en er mocht maar één iemand bij. Ik vroeg haar of ze zou willen dat één van haar kinderen zou komen of de dominee. Het werd de dominee. Ik moest me ontsmetten, trok een pak aan en zo stapte ik dat kamertje binnen. Ik zag hoe buiten de kinderen met tranen in de ogen naar hun stervende moeder stonden te kijken. Met mijn handschoenen aan pakte ik haar handen vast en hadden we - dwars door de dikke beschermkap heen - oogcontact. Maar ik kon er niet bij en zo is ze ook gestorven. We konden er niet bij. Toch was het wel een makkelijke begrafenis, omdat ik wist dat er wel Iemand bij kon. 

Het is inmiddels vier jaar geleden, maar achteraf dacht ik vaak: was ik maar meer als Jezus. Weet u wat Hij gedaan had? Hij had Zijn pak uitgetrokken, haar handen vastgepakt, omhelst en gekust. Hij had gezegd: 'Jij bent ziek, dan Ik ook. Jij moet sterven, dan Ik ook. Achter deze ziekte, achter jouw dood, ligt het leven.' Dit wilde ik met u delen. Ik had niet verwacht dat het me zo zou raken", vertelt de predikant geëmotioneerd. 

In onderstaande video is het betreffende preekfragment van ds. G. van Zanden terug te zien. Onderstaande beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische predikanten uit verschillende kerkverbanden.