Verscheidenheid binnen CGK voelt als sieraad
Wat als je in een tijd leeft waarin iedereen z’n haantje kraait en zelfs hennetjes een haantje willen zijn? Of haantjes zich juist als een hennetje gedragen? In een tijd waarin het zoeken naar de juiste identiteit al een zoektocht op zichzelf is, lijkt het ingewikkeld geworden om ons op een verbindende manier tot elkaar te verhouden. Die worsteling zie je op dit moment naar buiten komen binnen de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK).
Verscheidenheid als sieraad
Ik geef liever mijn mening niet, over een kerk waarvan ik zelf geen deel uit maak. Al is het delen van ervaringen soms zinvol. Lees in mijn column dus geen oordeel, maar ervaar het als een zoektocht. Waarom de situatie binnen de CGK mij zo diep raakt, heeft alles te maken met mijn jeugdervaringen. Daar waar verscheidenheid júist voelde als sieraad, lijkt nu toch ook plaats gemaakt te worden voor vaste en onomstotelijke waarheden van verschillende (Bijbelse) menselijke opvattingen met bijbehorende interpretaties. Het is op z’n minst jammer te noemen als de CGK in tweeën splijt en broeders tot de conclusie komen dat een splitsing op Bijbelse gronden onvermijdelijk is.
Praatmee