“Ik heb in 2014 mijn eerste opname gehad en sindsdien ben ik al aan het worstelen met depressieve klachten”, vertelt Sjanie allereerst. “Er zijn tussendoor periodes geweest dat ik gewoon thuis was en het leven weer zo goed als het kon probeerde op te pakken. Nadat ik afgekeurd werd, ben ik in 2019 weer in het proces van re-integratie terechtgekomen. Daarbij moest ik uitkijken naar een ander vakgebied. Uiteindelijk lukte dat ook en startte ik met werken bij de Zeeman. Helaas liep ik na vijf jaar opnieuw vast en dat is de reden waarom ik hier weer ben.”

Haar depressiviteit uit zich op verschillende manieren, vertelt Sjanie verder. “Ik merkte dat ik emotioneel was en tegelijkertijd ervoer ik gevoelens van zinloosheid, van het niet meer willen. Ik wilde mijn bed ook niet meer uitkomen en ik dacht dan vaak: laat de dag maar weer snel zo mogelijk voorbij zijn.”

Sjanie prijst zichzelf gelukkig dat ze op 'de fontein' aan haar herstel kan werken. “Ik hecht heel veel waarde aan de gesprekken die ik voer met de verpleging. Ik heb er echt veel aan. Tegelijkertijd is het heel hard werken, maar ik weet me daarbij geholpen door het personeel en de mensen op de groep. Ik hoef het niet alleen te doen. Dat geeft mij rust.”

Haar groepsgenoten betekenen veel voor Sjanie. “Ik zit in een hele fijne groep waar we het goed hebben met elkaar en waar er af en toe ook gelachen wordt. Dat is soms ook heel fijn, want de boog kan niet altijd gespannen staan. Verder leer je veel van en met elkaar. Het fijne is ook dat je alle ruimte krijgt om je terug te trekken als het teveel wordt of als je rust nodig hebt. Nu doe ik dat niet zoveel, want ik ben graag onder de mensen.”

Van de verschillende soorten therapie die op 'de fontein' gegeven worden, heeft Sjanie een duidelijke voorkeur voor de creatieve therapie. “Hier kan ik op creatieve wijze mijn gevoelens uiten, wat mij niet altijd met woorden lukt. Het is echt een uitlaatklep voor mij. Vandaag mochten we een situatie aanwijzen waar we tegenaan lopen en dat vervolgens uitwerken. Ik koos ervoor omdat middels een collage te doen.”

Op het moment dat we Sjanie spraken, verbleef ze in een open groep met het zorgpad time-out. Deze periode duurt twee weken. Aansluitend ging ze naar de GRIP-groep binnen 'de fontein'. “Dat is voor mij ook nog allemaal nieuw en spannend, maar wat ik begrijp is dat mij handvaten geboden zullen worden om weer verder te kunnen in de maatschappij”, zei ze er toen over.

De keuze voor 'De fontein' was een hele bewuste. “Het is voor mij heel belangrijk dat Eleos christelijk is en op basis van haar christelijke identiteit zorg biedt. Ik kan hier ook al mijn geloofsvragen stellen. Zelf heb ik een evangelische achtergrond, maar het maakt hier verder niet uit wat voor kerk je komt. Je hebt vaak ook mooie gesprekken over het geloof. Iedereen is welkom en dat is iets moois.”

Op de vraag of Sjanie God iets verwijt als het gaat om haar huidige situatie, moet ze even nadenken. “Soms ben ik wel eens boos op de situatie waar ik nu mee te maken heb en denk ik: God, waarom? Maar dan ervaar ik tegelijkertijd toch weer het gevoel dat ik van boven geholpen wordt, heel concreet doordat ik hier nu aan mijn herstel kan werken.”

In de avonden ontvangt Sjanie geregeld bezoek. Zo komen haar man en dochter vaak langs, maar is er ook bezoek van vrienden. “We hebben nu wel een schema moeten maken, omdat we soms met een kamer vol mensen zaten. Dat was voor mij te veel van het goede. Mijn man en dochter vinden het uiteraard moeilijk dat ik hier nu zit, tegelijkertijd zijn ze wel blij dat ik wil gaan voor mijn herstel.” 

Over haar toekomst is Sjanie heel duidelijk. “Uiteindelijk is het mijn doel om weer mee te doen in de maatschappij en weer bij de Zeeman aan het werk te kunnen. Daar genoot ik echt met volle teugen van.”

Vanwege privacyredenen is er in dit interview gebruik gemaakt van de gefingeerde naam 'Sjanie'. De echte naam van de geïnterviewde is bij de redactie bekend.