Wat herinner je je van het moment dat je werd vrijgelaten?
“Op een ochtend werd ik wakker en ik had een bijzondere ervaring. Ik ervoer dat iemand met Zijn hand me aanraakte. Ik hoorde een stem die zei: ‘Ik ben met je’. Direct daarna werd mijn naam geroepen. Het bleek dat mijn broer met een vriend buiten met een auto op me te wachten stonden. Ik mocht naar huis. Dat was tegelijkertijd het moeilijkste moment. 

Ik werd thuis liefdevol ontvangen door mijn moeder en broer. Ze zorgden goed voor me. Dat had ik eigenlijk niet verwacht. Ik dacht dat ze zouden zeggen: ‘Wat er is gebeurd, is de consequentie van jouw geloof’. Ze maakten echter geen verwijten, maar toonden liefde. 

Mijn vader is overleden toen ik in de gevangenis zat en ik heb zijn begrafenis niet kunnen bijwonen. Hij overleed in de tijd dat we in het gevangenkamp verbleven, waar we in de laatste periode zijn vastgehouden. Daar mocht niemand uit. Twee van onze broers zijn hier wel op bezoek geweest om ons over te halen om te tekenen. Ze zeiden: ‘Papa gaat sterven. Als je tekent kun je hem nog zien voordat hij overlijdt’ We reageerden beslist: ‘Dat gaan we niet doen.’ Toen werd een van mijn broers zo kwaad dat hij zei: ‘Het hoeft ook niet meer, want hij is al gestorven.’ Mijn vader was dus al dood, maar ze probeerden ons op die manier te verleiden om te tekenen. Later heeft mijn broer gezegd dat hij spijt heeft van deze opmerking. Hij wilde heel graag dat we uit de gevangenis kwamen en was enorm teleurgesteld dat we niet wilden tekenen.