Als jonge hond was je gefascineerd door evangelist Reinhard Bonnke (1940-2019). Zijn evangelisatiecampagne werden door honderdduizend mensen bezocht. Hij was een van je voorbeelden, je trok met hem op en stond later ook tegenover massamenigtes als evangelist. Hoe kijk je met de kennis van nu hierop terug?
“Met dezelfde dankbaarheid als destijds. Ik heb bij hem veel passie geproefd. Ook ben ik blij dat hij met een onberispelijke reputatie naar de hemel is gegaan; in tegenstelling tot andere prominente evangelisten viel hij niet van zijn voetstuk. Tegelijkertijd ben ik me ervan bewust dat dit concept vooral paste in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw. De tijden zijn veranderd, mede door de digitalisering. Nee, ik zeg niet dat evangelisatiecampagnes niet meer bij deze tijd passen, maar ik heb ook oog gekregen voor de schaduwzijden.”

Wat bedoel je met die schaduwzijden?
“In deze setting beschouwden veel mensen me als ‘de man van God’ die onberispelijk zou zijn. Dat is voor mij altijd een worsteling geweest. Jarenlang deed ik net alsof dat niet zo was, maar nu ben ik daar eerlijker over. Op het eerste gezicht lijkt het heel aantrekkelijk om op die manier het evangelie te kunnen brengen, maar dan kun je over het hoofd zien dat sommige mensen zich in zo’n massa verloren voelen. Tijdens zo’n evangelisatiecampagne is er weinig ruimte voor nuances, want het evangelie moet geproclameerd worden. Het is geen geslaagde setting om een gebalanceerde boodschap uit te dragen. In die zin past deze manier van evangeliseren niet meer bij mij. Tegelijkertijd was het mijn manier van leven en dus doet het pijn om hier afscheid van te nemen.”