“Moeten we eerlijk zijn?” is de vraag. Zij begint: “Ik vind hem lui.” “Ik vind haar een slavendrijver,” vult hij aan. “Aan het einde van een drukke dag met alle regeldingen van kinderen bij de oppas ophalen, boodschappen in huis halen en hond aandacht geven, gaat ik koken en hij ploft op de bank, pakt zijn mobiel en is even tijdelijk afwezig.” Zij schiet in de kritische modus: “Zie je niet dat ik hartstikke druk ben? Kun je me niet komen helpen in plaats van op die stomme telefoon?” Hij snapt niet dat zij niet snapt dat hij zijn moment op de bank nodig heeft. Zij snapt niet dat hij niet snapt dat zij ook aan het bij komen is. Zij gaat verder: “Bovendien, als hij een papa-dag heeft, dan is hij alleen maar met de kinderen bezig! En ik?” gaat ze in één adem verder, “Ik neem de kinderen mee en bezoek mijn zieke oma, ik breng een plantje bij iemand uit de kerk, ondertussen draaien de wassen en geef ik de kinderen ook te eten. Dat kan hij toch ook? Hij drukt gewoon zijn snor!”